Vandaag ging het gelukkig wat beter. Allereerst heel vroeg de dokter gebeld en om 10.00 stond ik daar op de stoep. Ik heb hem verteld wat ik de laatste tijd allemaal heb meegemaakt. Aan de reacties van anderen te zien lijkt het alsof het wel heel veel is allemaal bij elkaar. Maar als je er midden in zit dan lijkt het allemaal wel mee te vallen. Aan de andere kant zit ik nu niet voor niets in een dip natuurlijk.

Morgen ga ik een psycholoog bellen. Ik denk dat dat wel heel goed is om te ventileren. Omdat ik ook zo moe ben heb ik meteen even bloed laten prikken, gewoon om uit te sluiten of er lichamelijk niets aan de hand is.

Daarna even thuis geweest en vanmiddag een gesprek gehad op mijn werk met mijn leidinggevende. Heerlijk om even met haar te praten en het begrip en respect dat ik van haar en mijn collega's krijg is hartverwarmend.

En nu dat allemaal zo goed ging besloot ik lekker een rondje te gaan fietsen, boodschappen gedaan en daarna even geslapen. Iedere dag doe ik nu iets waar ik al maanden tegen op zie, voor me uit schuif. De ramen zijn weer schoon, de fietstassen op de drager en alle papierzooi eens even uitgezocht. Nu alleen de strijk nog wegwerken en dan ben ik redelijk bij jeuj!

Een week geleden gebeurde het. Triest! Moedeloos en geraakt. Op, moe en leeg.... Een wirwar van gedachten die ronddwalen.

Googlen. Burn out. Online testje doen. Ach morgen maar eens naar de huisarts en op zoek naar iemand die betaald wordt om naar mijn hersenspinsels te luisteren.Walgelijk gewoon, ik heb nergens zin in! Wil slapen op onmogelijke tijden. Wil tegen de stroom in maar het lijkt wel een kolk. Rond.

Niet willen, niet de behoefte hebben om anderen deelgenoot te maken van mijn gedachten. En eigenlijk gaat het nog helemaal niet zo heel slecht met me. Maar  nu wel een beetje.

Altijd maar doorgaan. werken. feesten. roken. kater. slapen. geen rust. aan anderen denken.

Ik ben zo moe! Nu ruim een half jaar geleden is mijn wereld compleet op de kop gaan staan. Niet dat ik daarvoor bekend ben geweest met enige stabiliteit maar toch... En ik heb er zelf voor gekozen! Door op zoek te gaan met alle consequenties van dien maar waarvan je geen ene notie hebt. Misschien helpt het om elke dag even van me af te razen. Zou het? Hoofd leeg? Vast niet, want dan komt er wel weer een lied naar boven. Of het to do lijstje. Of de vragen over de zin van het leven. Of mezelf afvragen waarom dingen zijn gelopen zoals 't gebeurde. Over veel dingen heb ik de regie maar over de meest basale dingen heb ik geen enkele inspraak gehad. En dat ding, die beslissing is een fundament geworden voor mijn bestaan. Mijn ik zijn.

In het dagelijks leven ben ik een aangenaam feestbeest. Kan goed sociaal doen, althans zo overkomen en ben attent naar het schijnt. Niet geheel stabiel dat niet, ik ken er maar weinig die dat wel zijn. Vandaag werd me de vraag gesteld waarom het komt dat ik het lastig vind om me te hechten. Komt dat door mijn adoptie of door mijn karakter. Dat is lastig te achterhalen. Toen,nu, ooit.... het zij zo.

Deze tekst terug lezend komt bij mij het woord "chaoot " naar boven. Zo voel ik me ook. Wie weet helpt het. Schrijven.....